Allerzielen herdenking overleden vluchtelingen

Herdenkingen 2017

Informatie

Op zondag 5 november organiseren we in Amsterdam en Den Haag herdenking voor omgekomen vluchtelingen aan de Europese grenzen.

 

Aan de grenzen van Europa spelen zich dagelijks drama’ s af. Mensen die op zoek zijn naar een beter en veiliger leven, verdrinken in zee of komen op andere manieren onderweg om. In 2016 waren er meer dan 5.000 doden te betreuren. Ook in 2017 zijn er al 2873* mensen overleden. Achter elk cijfer schuilt een mens van vlees en bloed met een eigen verhaal. Het gaat om mensen die meestal naamloos, in stilte sterven. Laten we hen niet vergeten en hen waardig herdenken.

(* telling oktober 2017 bron: missing migrants IOM)

Amsterdam

Locatie: Mozes en Aaronkerk (Waterlooplein 207)

Tijd: 15.00-16.00 uur

Wat: Lezen van namen en gebeurtenissen, zingen, gebed en aansteken van kaarsen. Met medewerking van verschillende voorgangers.

 

Den Haag

Locatie: Hofvijver in Den Haag

Tijd: 15.30 tot 16.30 uur

Wat: Singer-songwriter Ed Struijlaart, voordracht door Parochievicaris Ad van der Helm, testimonial van Mohammed Taha, interactieve tentoonstelling ‘The Moving Memento’ – Kunstenaar Daan Wubben

 

Eindhoven 3 november

Herdenking in de Huiskamer van de Hoogstraatgemeenschap in Eindhoven.
Adres: Hoogstraat 301a te Eindhoven.
Aanvang: Inloop vanaf 19.00 uur.

Client Client Client Client Client Client Client
Uploaded image
Client

Overweging Geeske Hovingh- herdenking Amsterdam 2017

Lezing -Lukas 8: vers 22-25 Zij hesen de zeilen En voeren En hij viel in slaap. Een stormwind vlaagde over het meer, Zij maakten water, liepen gevaar. Ze schudden hem wakker en zeiden: ‘Meester, meester, we vergaan!’ Hij ontwaakte, bestrafte de stormwind en het hoogopgolvende water en zij kwamen tot rust en het werd stil. Hij sprak tot hen: ‘Waar is jullie vertrouwen?’ Zij waren verbijsterd. Zij zeiden tot elkaar vol verwondering: ‘Wie is het toch deze dat hij ook de stormwind beveelt en het water en zij gehoorzamen hem?’ Overweging Lieve mensen Het is geen gemakkelijke opgave om een overweging van zo’n 7 à 8 minuten te houden naar aanleiding van het loodzware onderwerp dat ons dit uur bijeen brengt. Er zijn daar zoveel verhalen, meningen en gedachten over te formuleren en tegelijkertijd lijken alle woorden juist tekort te schieten en sta ik hier ook een beetje met mijn mond vol tanden als ik denk aan de lijst die Daan zo aan ons zal voorlezen. 1. En toch doe ik poging, en wat me hielp om woorden te vinden, was de indrukwekkende documentaireserie ‘De Trek’ die vorig jaar door Afrika-correspondent Bram Vermeulen werd gemaakt voor de VPRO. In een van de afleveringen – die allemaal over migratie gaan – bezoekt hij een Senegalees dorp dat 13 jonge inwoners verloor aan de scheepsramp op 18 april 2015 in de Middellandse zee. Hij spreekt met ouders, broers, buren en aanschouwt zo van dichtbij het intense verdriet. Niet alleen om de dood van hun geliefden, maar ook omdat zij hun lichamen nooit meer hebben gezien en niet volgens hun eigen tradities hebben kunnen begraven. Het gedenken van hun overledenen, zoals wij dat ook vanmiddag doen, kunnen ze alleen maar doen aan de hand van wat beduimelde pasfoto’s en de herinneringen in hun hoofd. 2. Na het bezoek aan Senegal reist Vermeulen af naar Italië waar hij het desbetreffende scheepswrak van de ramp te zien krijgt. Een bevlogen patholoog-anatoom leidt hem rond en met haar heeft hij een ontroerend gesprek over haar werk. Ze zegt: ‘hoe lang ik dit ook al doe, voor mij blijven al die verdronken lichamen die ik moet identificeren nog altijd mensen, hoewel ze soms amper meer zo te herkennen zijn. Maar ik weet dat ze moeders en vaders hebben, kinderen, geliefden, dat ze personen zijn die ergens op deze wereld gemist worden.’ In de naden van kleren vindt ze soms ingenaaide papieren, kleine foto’s, bidprentjes, allemaal zorgvuldig in plastic gewikkeld – wat nog maar eens duidelijk maakt dat deze mensen zich wel degelijk bewust waren van de risico’s waarmee hun reis gepaard ging. Maar blijkbaar wonnen die risico’s het toch van de uitzichtloosheid waarmee ze worstelden. 3. En dat brengt me bij de Evangelietekst die we zojuist lazen. Ook deze mensen, Jezus en de leerlingen, nemen een risico als ze aan boord gaan, want het meer van Genesareth, waar het verhaal zich afspeelt, was berucht om de weersveranderingen die er soms heel plotseling konden optreden. En dat gebeurt ook; is het water het ene moment nog spiegelglad, ineens steekt er een storm op en maakt de paniek zich meester van de bemanning. Ze wenden zich tot Jezus, immers de initiator van deze tocht en tot hun stomme verbazing vinden ze hem slapend in een hoekje van de boot. Hoe is dat mogelijk? Hoe ben je met dat bulderende natuurgeweld om je heen, überhaupt in staat eventjes in te dutten? 4. Om die vraag te kunnen beantwoorden moeten we kort stil staan bij de datering van dit verhaal. Dat werd enkele decennia na het leven van Jezus opgeschreven, zo rond het jaar 70. En dat is precies het moment dat de tempel van Jeruzalem door Romeinse legereenheden wordt verwoest en het volk Israël in een diepe crisis belandt. Dan wordt hen dit verhaal verteld. De storm representeert de chaos waarin ze verkeren, de leerlingen zijn zij, het volk, dat onder die allesverlammende angst gebukt gaat en het is de volstrekt kalme houding van Jezus die daar het antwoordt op vormt. Het verhaal is daarmee een statement, een weigering je te laten meeslepen door angst en wanhoop. Want die leiden van kwaad tot erger, terwijl kalmte en vertrouwen een einde kunnen maken aan de spiraal van geweld. Dat is wat Jezus de mensen wil leren, hij draagt hen op hun eigen vertrouwen aan te spreken, omdat het hen samen in staat stelt stormen te trotseren – een soort YES-WE-CAN avant la lettre. 5. Maar heeft het dan, als we even terugkeren naar het nu, eigenlijk niet iets heel wrangs om bij een herdenking van gestorven vluchtelingen, van mensen die opgeslokt werden door de zee, de woestijn en verstikkende vrachtwagens, een verhaal te lezen waarin de storm tot bedaren komt en de hoofdpersonen na de aanvankelijke paniek weer vrolijk aan land kunnen stappen? Kun je van iemand die ’s nachts op de Libische kust in een gammele boot stapt, samen met ik weet niet hoeveel anderen, verwachten dat hij zijn angsten maar overboord zet? Dat hij YES-WE-CAN! roept terwijl de smokkelaars de motoren uit de boot verwijderen?(En dat gebeurt echt). Dat kun je niet. En dat mag je ook niet. 6. Maar wat we wel kunnen is dat van onszelf vragen. Want hoe vaak beheerst de angst voor het vreemde, voor de vreemde ander ons niet? We bouwen muren, hekken, gooien deuren dicht om de storm, of om in het jargon van een zekere politicus te spreken, de tsunami buiten te houden. Op macroniveau heeft dat geleid tot de eindeloze dodenlijst waar we vandaag slechts een fragment uit kunnen voorlezen, op klein, persoonlijk niveau leidt het tot verharding en vervreemding. Laten we het aandurven om te midden van al het bulderende natuurgeweld onze kalmte te bewaren en elkaar, ook al ken je de ander niet, of niet goed, met rust en respect te behandelen, in de hoop dat iedereen uiteindelijk samen veilig aan land zal kunnen komen… Maar laten we daarbij ook de namen blijven noemen van al die mensen die het niet wisten te redden en die nog altijd zo gemist worden. Hun namen staan geschreven in de palm van Gods hand, moge zij vrede vinden. Moge wij vrede zijn. Amen.

Contact